Moc elektrolitów

Miarą mocy elektrolitu jest stopień dysocjacji. Oznaczamy go symbolem . Jest to stosunek liczby cząsteczek zdysocjowanych (Cz) do liczny cząstek wprowadzonych (Cw) do roztworu (w praktyce posługujemy się stężeniem molowym).
= Cz/Cw x 100%
Stopień dysocjacji zależy od rodzaju substancji, rodzaju rozpuszczalnika, stężenia molowego - im wyższe, tym stopień dysocjacji mniejszy, oraz temperatury - im wyższa, tym stopień dysocjacji większy.
Wśród elektrolitów wyróżniamy elektrolity mocne i elektrolity słabe. Do mocnych należą kwasy: HCl, HBr, HI, H2SO4, HClO4, HNO3, zasady: wodorotlenki litowców i berylowców bez Be(OH)2, sole - prawie wszystkie sole są mocnymi elektrolitami.
W roztworach słabych elektrolitów ustala się stan równowagi między jonami a cząsteczkami niezdysocjowanymi. W tym stanie szybkość rozpadu cząsteczek na jony równa się szybkości reakcji tworzenia cząsteczek z jonów. Oznacza to, że nie zmienia się wówczas stężenie poszczególnych rodzajów cząsteczek. Stan równowagi opisuje stała równowagi K, która w przypadku dysocjacji nosi nazwę stałej dysocjacji. K jest to stosunek iloczynu stężeń molowych jonów do stężenia molowego cząsteczek niezdysocjowanych. Jest to wielkość stała i charakterystyczna dla danego słabego elektrolitu, nie zależy od stężenia, zależy natomiast od temperatury (im wyższa temperatura, tym wyższa stała dysocjacji K).