Berylowce

Berylowce nie występują w przyrodzie w stanie wolnym z powodu znacznej reaktywności. Najbardziej rozpowszechniony jest wapń. Najważniejsze minerały to magnezyt, MgCO3, wapień CaCO3 (w zależności od postaci krystalicznej kalcyt, kreda lub marmur), anhydryt CaSO4 i gips CaSO4 ˇ 2H2O. Stront i bar występują w postaci węglanów i siarczanów, np. baryt BaSO4, rad towarzyszy złożom uranu. Berylowce to metale srebrzystobiałe. Beryl jest kruchy, ale twardy, natomiast wapń i kolejne metale z tej grupy można kroić nożem (twardość maleje ze wzrostem liczby atomowej). Są mniej aktywne niż litowce, a ich aktywność wzrasta w głąb grupy. Wzrost reaktywności jest spowodowany powiększającym się poziomem atomowym oraz wyższą energią jonizacji. Występują one zawsze na +II stopniu utlenienia. Utleniają się w powietrzu, tworząc tlenki, a jedynie bar przechodzi w nadtlenek berylu. Tworzą tlenki zasadowe, a tlenek berylu jest tlenkiem amfoterycznym. Pozostałe tlenki reagują z wodą, a ich zasadowość rośnie w głąb grupy. Berylowce reagują z wodą, z tym że beryl i magnez dopiero w podwyższonej temperaturze. Jednym z najważniejszych związków jest CaCO3 - węglan wapnia - bezbarwna substancja krystaliczna, trudno rozpuszczalna w wodzie, służy do wyrobu kredy i pasty do zębów. Jest surowcem do otrzymywania wapna palonego. Rozpuszcza się w wodzie zawierającej CO2 i ponownie się z niej strąca, jeżeli zawartość CO2 maleje.